Friday, 15 June 2012

Resurrectionem Terra, Initial Light Research. Jun 2012

Structures that people create contain unnoticed layers of space and life. “Resurrectionem terra” is a way of observing landscapes and cities through screens - reflective surfaces which multiply depth and define new conditions in space and time.

New structures of urbanity are imposed into dead landscapes as a form of resurrection or new life. Through the sequence of urbanity, two specified views are overlapped in the dynamic process over time. Screen with reflections of landscape is a layer of life of the new urbanity. A city of light and landscape is born.

Discovering space, condition and meaning beyond physical and obvious is a technique used in this process. Architecture is therefore generated around conditions and meanings that are not always visible but they are still logical and grounded in real life, challenging human scale and changing human experience and perception of the universe.



This is a selection of pages from my final Year 3 design portfolio.




Click READ MORE to see EVERYTHING

Resurrectionem Terra, Design Proposal. Jun 2012

Structures that people create contain unnoticed layers of space and life. “Resurrectionem terra” is a way of observing landscapes and cities through screens - reflective surfaces which multiply depth and define new conditions in space and time.

New structures of urbanity are imposed into dead landscapes as a form of resurrection or new life. Through the sequence of urbanity, two specified views are overlapped in the dynamic process over time. Screen with reflections of landscape is a layer of life of the new urbanity. A city of light and landscape is born.

Discovering space, condition and meaning beyond physical and obvious is a technique used in this process. Architecture is therefore generated around conditions and meanings that are not always visible but they are still logical and grounded in real life, challenging human scale and changing human experience and perception of the universe.



This is a selection of pages from my final Year 3 design portfolio.

Click READ MORE to see ENTIRE PORTFOLIO

Saturday, 9 June 2012

My Second Article in Politika on the Queen's Diamond Jubilee, June 2012


SVET

Kruna vratila ugled među Britancima

U susret dijamantskom jubileju vladavine Elizabete Druge, britanska monarhija je načinila nekoliko važnih koraka ka modernizaciji
 
Kraljica uživa poverenje rekordnih 80 odsto javnosti: 
proslava jubileja na ulicama Londona (Foto Reuters)

Specijalno za „Politiku”
London – Kada je britanski kralj Edvard Osmi odlučio da abdicira 1936. godine ne bi li oženio razvedenu Amerikanku Volis Simpson, postalo je jasno da će jednog dana mala Beti, ćerka novog kralja Džordža Šestog, postati kraljica Velike Britanije i Komonvelta. Kao budući vladar, mlada Elizabeta preuzela je mnoge kraljevske dužnosti, uključujući putovanja po svetu, kao izaslanik svog oca. Tokom njene posete Keniji stigla je vest da je Kralj Džordž Šesti preminuo u snu i da je dvadesetpetogodišnja princeza – nova kraljica. Od te 1952. pa do danas, ona je svedok društvenih i političkih promena kako u svetu, tako i u sopstvenom „dvorištu”.
Tokom 60 godina vladavine, Elizabeta Druga je bila šef države u ukupno 32 članice Komonvelta, koje su u promenjivim vremenima prisvajale i napuštale monarhiju, do današnjih 16 država čiji premijeri raportiraju kraljici. Poštujući volju naroda, odnosno parlamenta i vlade, kraljica je savetovala 12 britanskih premijera (od kojih je prvi bio Vinston Čerčil), 14 novozelandskih, 12 australijskih i 11 kanadskih. Premijer Britanije tokom sedamdesetih, Harold Vilson, često je govorio da je nedeljni sastanak sa kraljicom jedini za koji može biti siguran da neće „procureti”, jer je ona „jedina osoba koja ne pretenduje na njegovo radno mesto”.
Na često postavljano pitanje „šta će Britancima monarhija”, premijer Dejvid Kameron kaže da ključ leži u političkoj stabilnosti i kontinuitetu. On smatra da niko ne bi imao moć da ujedini društvo oko najvažnijih državnih pitanja, kao što to čini kraljica.
„Kada razgovaram sa njom, najčešće iznesem nekoliko glavnih spoljnopolitičkih i bezbednosnih pitanja, kao i neke unutrašnje stvari. Njeno iskustvo u međunarodnim odnosima je neprocenjivo. Ona je gledala krize i teškoće kako dolaze i odlaze, vlade kako dolaze i odlaze”, rekao je Kameron za Bi-Bi-Si.
U susret ovogodišnjem dijamantskom jubileju vladavine Elizabete Druge, čija se centralna proslava odvijala ovih dana u Londonu, britanska monarhija je načinila nekoliko važnih koraka ka sopstvenoj modernizaciji.
Podrška kraljevskoj porodici je u proteklih nekoliko godina znatno porasla. Od katastrofalnog pada popularnosti monarhije 1997. godine, nakon pogibije princeze Dajane, kada je podrška kraljici pala na ispod 25 odsto, poverenje je vraćeno na rekordnih 80 odsto, po najnovijim istraživanjima.
Na prošlogodišnjem samitu Komonvelta u Pertu, u Australiji, odbačen je 300 godina star zakon po kojem mlađe muško dete monarha ima prednost nad starijim ženskim detetom pri nasleđivanju trona (kraljica Elizabeta nije imala braće, pa je zbog toga nasledila oca). Lideri Komonvelta usaglasili su se i da britanski monarh može biti venčan osobom rimokatoličke veroispovesti, što je do tada bilo striktno zabranjeno. Kraljica je, kao lider Komonvelta, na samitu poručila da „žene imaju moć da promene svet”, dok se „modernizacija monarhije” videla i na venčanju princa Vilijama devojkom iz naroda, Kejt Midlton.
Elizabeta Druga načinila je i dva istorijska državnička koraka – prvi ka Vatikanu, a drugi korak ka Republici Irskoj.
U septembru 2010, papa Benedikt Šesnaesti bio je prvi poglavar Rimokatoličke crkve koji je posetio Ujedinjeno Kraljevstvo. Tada se prvi put ukazala i „ruka prijateljstva”, nakon skoro pet vekova od kada se kralj Henri Osmi odrekao katoličanstva i proglasio sopstvenu crkvu.
U maju 2011, kraljica Elizabeta Druga bila je prvi britanski monarh od 1911. koji je kročio na teritoriju Republike Irske. Politički i oružani sukobi zbog teritorije, između irskih republikanaca i Velike Britanije, trajali su od kasnih šezdesetih do kasnih devedesetih. Kraljica je u poseti Dablinu, zakopala ratne sekire pojavivši se u smaragdno zelenom kompletu i obrativši se na irskom jeziku tokom svečane večere u njenu čast.
Ostrvski analitičari predviđaju dug život monarhiji u Velikoj Britaniji, a oni koji poznaju kraljicu kažu da se i ona dobro drži i da je odličnog zdravlja. Princ Čarls, ostaje prestolonaslednik koji je najduže čekao da postane kralj u istoriji Britanije, a pitanje njegove abdikacije u korist sina Vilijama koji je popularniji među Britancima još nije na dnevnom redu.
Marko Milovanović
objavljeno: 07.06.2012.

Tuesday, 5 June 2012

My Article in Politika on the Queen's Diamond Jubilee (only in printed edition), June 2012





Spektakularna proslava dijamantskog jubileja

Specijalno za „Politiku“
London - Drugi put u istoriji Ujedinjenog Kraljevstva slavi se šezdeset godina vladavine jednog monarha. Prvi put je slavila kraljica Viktorija 1897. godine, a milioni Britanaca su ovog vikenda proslavljavali vladavinu kraljice Elizabete Druge. Četiri dana proslava, sa neradnim ponedeljkom i utorkom pokazuju važnost ovog „državnog praznika“ koji po značaju ide rame uz rame sa letnjim Olimpijskim igrama.
Nedeljama pre centralne proslave britanski gradovi okićeni su državnim zastavama. Kao pred Božić i prodavnice su ukrašene, a najprodavaniji simboli su britanska zastava i kraljičin portret na najrazličitijim proizvodima. Svi, od proizvođača čokolada do proizvođača garderobe, profitirali su u proteklih par sedmica praznične atmosfere. Televizijski programi i novine bave se životom kraljevske porodice i slave „ženu koja je sebe u potpunosti dala svojoj zemlji“. Monarhija u Britaniji ponovo cveta, potpomognuta prošlogodišnjim venčanjem princa Vilijama, najčešće je izvor optimizma u godinama finansijske krize.
Cela 2012. godina označena je proslavama u kraljičinu čast. Dok je „mala, slatka bakica“, kako je često opisuju, obilazila Britaniju uzduž i popreko, članovi kraljevske porodice su kao njeni izaslanici putovali po svetu, po zemljama u kojima je kraljica šef države. Proslava je, dakle, globalna. Vladavina Elizabete Druge se slavi od Kanade do Australije i među svim zemljama Komonvelta, kao i u ratnim zonama poput Avganistana, gde se nalaze britanski vojnici.
Centralna proslava otpočela je u subotu, na prilično engleski način, konjičkom trkom kojoj je prisustvovala kraljica sa ostalim članovima kraljevske porodice. U nedelju su ulice Londona oko reke Temze bile okupirane turistima i Britancima iz svih krajeva zemlje koji su došli da mahnu kraljici. Najveća flota koju je London video u proteklih 350 godina, na čelu sa kraljevskim brodom spustila se Temzom, defilujući ispred oko milion „slavljenika“ koji su mahali zastavama i dozivali kraljicu sa obala reke. Oko hiljadu brodova, uz zvuke Londonske filharmonije prošli su ispod Tauerbridža, sa kojeg je ubrzo usledeo vatromet u kraljičinu čast.
Džejn i Piter su bračni par iz Australije, koji su u London došli da bi proslavili kraljičin jubilej. Oni su još od petka kampovali na obali Temze, ne bi li imali najbolji mogući pogled na kraljičinu flotu.
„Mi smo monarhisti i verujemo u dugovečnost kraljevske porodice“, kaže Piter koji na glavi nosi masku Princa Vilijama.
Oni koji se u nedelju nisu zadesili na obalama Temze veselili su se na hiljadama uličnih žurki širom zemlje. Loše vreme i kiša nisu pokvarili praznički duh jer tipična engleska proslava ipak mora biti praćena tipično engleskim vremenom. Da što bliže priđu svom narodu, na jednoj uličnoj žurci u centralnom Londonu pojavio se princ Čarls sa suprugom Kamilom i pridružio se slavljenicima. Nakon što je probao par slkatkiša otpevao je državnu himnu. Slavilo se i u Dauning Stritu, gde je žurku priredio premijer Dejvid Kamerun.
Kao šlag na slavljeničku tortu, sinoć je ispred Bakingemske palate održan spektakularan koncert u kraljičinu čast, emitovan širom Britanije i Komonvelta. U Hajd parku, gde je postavljen jedan od najvećih ekrana za praćenje koncerta kampovalo je na hiljade Britanaca. Slično proslavi zlatnog jubileja pre deset godina, ispred više od deset hiljada ljudi (koji su svoju kartu za koncert dobili lutrijom) nastupila su najveća imena britanskog popa među kojima i Elton Džon, Stivi Džouns, Pol Makartni, Tom Džouns, Kajli Minog, Džesi Džej.
Nasuprot fanovima monarhije koji su ovih dana bili oblepljeni britranskim zastavicama i maskirani u članove kraljevske porodice, na par mesta u Londonu čuo se i glas republikanaca koji „ne mogu da žive od kraljičinog jubileja“ i koji koriste i ovu priliku da pozovu na napuštanje monarhije kao oblika vladavine.
Daleko od njihovih očiju, za danas je planirano da se kraljica provoza u kočiji ulicima Vestminstera do Bakingemske palate, sa čije će terase tradicijonalno posmatrati nadletalje Kravske vazdušne flote.

Marko Milovanović

Wednesday, 7 March 2012

My Correspondence for VREME on Scottish Independence, March, 2012


<< VREME | BR 1104 | 1. MART 2012.

NEZAVISNOST ŠKOTSKE >




Kilt bez krune (link)

KOLIKO JE REALNO DA SE ŠKOTSKA OTCEPI OD VELIKE BRITANIJE? KAKO PREMIJER DEJVID KAMERON UBEĐUJE ŠKOTE DA SU "ZAJEDNO JAČI" I ZAŠTO MU MNOGI NE VERUJU
Za "Vremeiz Londona
Kada neki nesmotreni stranac oslovi Britanca iz Škotske sa "Englez" obavezno se ujede za jezik. Greška te vrste teško se prašta, a uvređeni često gunđaju: "Glupi stranci, ne prave razliku između Engleza i Škota." Razlike su brojne: nacionalna hrana i piće, nacionalna muzika, nošnja, ples i instrumenti, nacionalni timovi u fudbalu, ragbiju i drugim sportovima. Iako im je kraljica zajednička, između ove dve "nacije" – kako se sami definišu – takmičarski duh je uvek prisutan.
U poslednjem odmeravanju snaga između Londona i Edinburga na izborima za škotski parlament 2011. godine, apsolutnu pobedu odnela je Škotska nacionalna partija sa Aleksom Salmondom na čelu. Ovaj "savršeni politički operativac", kako ga protivnici opisuju, sa strankom koja sada ima apsolutnu parlamentarnu većinu u Škotskoj, trn je u oku zvaničnog Londona, jer je stožer njegove politike poziv na referendum za škotsku nezavisnost. Optimizam i vera u bolju budućnost zrače iz Salmonda kad govori, a njegov prefinjeni osećaj za politički marketing prosto zastrašuje protivnike. Slogan "Yeswe can", kojim je Barak Obama osvojio predsedničke izbore 2008. godine, bio je uzvik Škotske nacionalne partije u kampanji 1997. godine, primetio je "Gardijan". Ubedljiva pobeda nacionaliste i separatiste otvorila je niz pitanja o političkoj, ekonomskoj i socijalnoj budućnosti kraljevstva.
"Počujte naše argumente", poručuje Aleks Salmond, premijer Škotske, uz promotivnu kampanju "Napred Škotska". Iako ima malo više od pet miliona stanovnika, što je nešto manje od deset procenata ukupnog stanovništva Velike Britanije, Škotska je za Kraljevstvo važan faktor stabilnosti. Salmondovo podgrevanje političke situacije samo utiče na podizanje strateške i ekonomske vrednosti severne britanske države kako na nacionalnom tako i na međunarodnom nivou. Pogled koji finansijski centar kao što je London ima na Severno more, bogato izvorima nafte i gasa, neprocenjiv je. Premijer Dejvid Kameron u nekoliko navrata skrenuo je pažnju da je ujedinjena Britanija jača Britanija.
HRABRO SRCE: Temelji današnje težnje Škotske da se otcepi od Velike Britanije zalaze duboko u istoriju Ostrva i sežu do trinaestog veka i borbe protiv engleskog osvajanja, ovekovečene u filmu Mela Gibsona Hrabro srce, koji je došao kao vetra u leđa škotskim separatistima. Još od 1707. godine, kada je formirano Ujedinjeno Kraljevstvo, separatizam je prisutan u političkom životu Škotske, a u modernoj istoriji politički osnov za to uspostavio je referendum o devoluciji iz 1997. godine, kada su Škoti potvrdno odgovarali na pitanje: da li podržavate osnivanje škotskog parlamenta? Proces praćen zakonom o devoluciji iz 1999. godine doveo je do osnivanja lokalnih parlamenata i u Severnoj Irskoj i Velsu, čime je veliki deo nadležnosti prebačen iz Vestminstera na regionalne (državne) parlamente. Devolucija je jedino zaobišla Englesku, koja je ostala u potpunoj nadležnosti Londona.
Klima koju je tada stvorila laburistička vlada Tonija Blera dovela je do dodatnog političkog profilisanja svake od konstitutivnih država, pa je Škotska uobličila svoju levičarsku nacionalnu politiku. Socijalistička Škotska svojim građanima nudi besplatno obrazovanje i zdravstveno osiguranje, kao i niz drugih socijalnih beneficija. "Selimo se u Škotsku", poručivali su mladi Englezi sa skorašnjih protesta zbog rigoroznih mera štednje koje vlada Dejvida Kamerona uvodi ne bi li smanjila državni deficit. U poslednjih par godine recesije, mladi Englezi pokazuju prstom na Edinburg dok kritikuju London.
Trenutna situacija je, ipak, prilično jasna – otcepljene Škotske nema prevelikih izgleda na uspeh. U istraživanju sprovedenom u januaru, svega 23 odsto Škota podržalo bi nezavisnost. Britanska javnost je povodom ovog pitanja prilično mirna. Pitanje nezavisnosti ne izaziva socijalno nezadovoljstvo, proteste ili nemire. Iako su mnogi označili nedavnu posetu Dejvida Kamerona Edinburgu kao događaj visokog rizika, britanski premijer se po ocenama analitičara odlično poneo. On je staloženo objasnio da je pravo građana Škotske da odlučuju o svojoj sudbini, ali da on lično ne veruje da će do otcepljenja doći. Dodao je da će škotsko "ne" nezavisnosti otvoriti prostor za pregovore o dodatnim nadležnostima koje London može da prenese na Edinburg.
ŠTA BI BILOKAD BI BILO: Sa druge strane, Aleks Salmond nezaustavljivo vodi političku kampanju. On, kako unutar tako i van zemlje, priprema teren za novu evropsku državu. Energetski gigant SSE, jedna od najvrednijih škotskih kompanija, upozorila je da Salomondove unutrašnje i međunarodne aktivnosti u poslednje vreme utiču na nestabilnu poslovnu klimu u Škotskoj.
Ostrvski mediji su se u proteklom periodu intenzivno bavili pitanjem: šta bi bilo da Škotska zaista izglasa nezavisnost? Transformacija sistema koja bi usledila imala bi nesagledive razmere. Politički gledano, demokratija bi bila u škripcu, jer bi Konzervativna partija pobeđivala na svim izborima. Laburisti bi izgubili najveći deo svog biračkog tela baziranog u Škotskoj. U tom slučaju tradicionalni sistem glasanja, prema kome pobednik u regionu nosi sve glasove tog regiona, morao bi da bude promenjen. Vojska i policija takođe bi pretrpele rigorozne strukturne reforme koje otvaraju pitanja nacionalne sigurnosti. Mnoge druge socijalne i kulturne institucije bile bi na tankom ledu podeljene vlasti.
ŠPANSKA VEZA: Plašeći se španskog veta pri eventualnom pristupanju Evropskoj uniji, škotski nacionalisti su sa zadovoljstvom dočekali izjavu španskog ministra spoljnih poslova Hosea Garsije Margalja. On je boraveći u Londonu prošle nedelje odbacio svaku paralelu između Kosova i Škotske u spoljnoj politici Španije. Prokomentarisao je da Španija blokira put Kosova ka Evropskoj uniji, jer bi u suprotnom podsticala secesionizam u Baskiji i Kataloniji. Ali bi Španija priznala nezavisnu Škotsku kada bi to bilo dogovoreno na relaciji Edinburg–Vestminster, objasnio je španski ministar, a preneli škotski mediji.
Datum referenduma koji je Aleks Salmond obećao ostaje glavno političko pitanje. Od tajminga zavisi sve, stav je većine ostrvskih analitičara. Svi se slažu u oceni da što kasnije referendum bude zakazan, to ima više izgleda na uspeh. Opozicija poziva Salmonda da referendum održi 2013. godine umesto, kao što je najavljeno, na jesen 2014. Istovremeno, deo javnosti insistira da referendum bude organizovan na nacionalnom nivou "jer budućnost cele nacije zavisi od rezultata".
Prošle nedelje se u priču upleo i izdavač Rupert Mardok, stari prijatelj Aleksa Salmonda. Mardok je Škotsku nacionalnu partiju na izborima 2011. godine velikodušno podržao na naslovnim stranama škotskog izdanja visokotiražnog dnevnog tabloida. Pored "tvitova" kojima je Mardok poslednjih sedmica podržavao ideju o nezavisnoj Škotskoj, u prvom broju njegovog novog nedeljnika Sun on Sunday(zamena za ugašeni News of the World) lansiranog prošle nedelje, na naslovnoj strani škotskog izdanja objavljeno je da je 18. oktobar 2014. godine dan odluke o sudbini Škotske. Opozicija je napala Salmonda zbog odugovlačenja političke i ekonomske neizvesnosti, a i njegovo prijateljstvo sa Mardokom došlo je pod lupu javnosti.
Politički analitičari su od početka prepoznali i drugu stranu Salmondovog isključivog stava po pitanju nezavisnosti Škotske. Imajući u vidu da podrška nezavisnosti nikada do sada nije premašivala 38 odsto, sa isuviše krutim stavom lider škotskih nacionalista mogao bi olako i da izgubi. U prilog onima koji tvrde da je priča o nezavisnoj Škotskoj zapravo "izvlačenje maksimuma nadležnosti od Londona" govori i to da je pod političkim pritiskom talentovani Salmond u poslednje vreme počeo da govori o "nezavisnosti – ili maksimalnoj devoluciji".

Wednesday, 15 February 2012

THE NEW GENERALSTAB, January 2012, Oxford

This project is a result of arguments built in my Part 1 Architectural Dissertation and it is its fourth chapter. The title of the dissertation is:

BOMBED ARCHITECTURE. Transformation of Destruction. The 1999 NATO Bombing of Yugoslavia. Life, Death and Resurrection of Generalstab Building. 




 For more visit markomilovanovic.com

Thursday, 5 January 2012

Uloga arhitekte u doba sukoba, Tanja Pologos Velickovic, Predavanje, Beograd, Novembar 2011


ULOGA ARHITEKTE U DOBA SUKOBA
Beograd 4nov 2011

Tanja Pologos Velickovic

Za arhitekte i ljekare kažu da su slični… Ljekari na ratištu spašavaju što se spasiti može. Rade sa onim što im je na raspolaganju. Čiste, krpe, odsjecaju, imajući samo jedan cilj na umu: sačuvati život. Pacijenti su za njih pacijenti, bez obzira na nacionalnu i rasnu pripadnost, političko opredjeljenje. Bore se za njihov život, jer jedino to se računa. Život je najvažniji. Ono što mi arhitekti činimo u ratu je da spašavamo i njegujemo naše “pacijente”, zgrade.  Jer život se odvija u njima, život zavisi od njih. One nas štite, one nam pružaju utočište, one čine prostor u kojem njegujemo život u svim njegovim oblicima. I mi smo radili sa onim što nam je bilo na raspolaganju: spašavali što se spasiti moglo, bez obzira na nacionalnu i rasnu pripadnost, političko opredjeljenje. Čistili smo, krpili, odsjecali.

Kliknite na "READ MORE" za ceo tekst